Levrek Nereleri Sever?
Bazen bir anı, bir anlık bir his ya da bir parça doğa, insana yıllarca hatırlayacağı bir anı bırakır. Kayseri’nin karasal havası, bana göre çoğu zaman insanlar gibi soğuk ve mesafeli gelir. Ama o soğuk havada bile zaman zaman içimde bir sıcaklık, bir umut ışığı yanar. O ışık her zaman denizle ilgili bir şeydir. Sonunda da, Levrek nereleri sever? sorusu aklımda çınlamaya başlar. Çünkü deniz, deniz ve Levrek… Kimbilir, belki hayatımda keşfedeceğim başka bir sevdanın, başka bir yolu olacak.
Rüya Gibi Bir Sabah
Sabahları Kayseri’de her şey normaldir, ama bazen o normalde bir anormal bir şey yakalarsınız. O gün, sabah erkenden uyanıp, yalnızca birkaç saatlik bir kaçamak için hazırlığa koyuldum. Tatile gitmek, denizle buluşmak istedim ama sadece birkaç saat bile olsa… Aklımda hep o gün düşündüğüm soruyla başladım: “Levrek nereleri sever?” Bir soru, bir merak, bir his. Sanki bir hayatın kilidi, bana çok yakın ama yine de ulaşılmaz. Hedefim o sabah denizin nasıl bir şey olduğunu anlamak değildi, daha derin bir anlam vardı.
Bir zamanlar deniz kenarına gitmiş, sabahın erken saatlerinde denizin dalgalarının üzerine balıkçı teknelerinin hafifçe kayarak geçtiği anı hatırlıyordum. O günden sonra sürekli aklımda Levrek vardı. Hani, denizde balıkların gözlerinden içini görebileceğiniz bir an vardır ya, o an. O anın bir parçası olabilmek, denizle bir bütünleşmek… Ama şimdi Kayseri’de, kaybolmuş hayallerin arasında o hissi yeniden yaşamak istedim.
Hayal Kırıklığı ve Özlem
Saatler geçti, etrafımdaki her şey sıradanlaşmaya başladı. Kayseri’nin taş duvarları, gözlerimde denizin hayalini daha da uzaklaştırıyordu. Sanki içimde Levrek’le tanışmaya dair bir umudu kaybetmiş gibiydim. Yavaşça bir düşünce gelmeye başladı: “Ben denizi, balıkları seviyorum ama onlar bana neden sevinç getirsin ki?” Özlemim büyüdü, balıklar ve deniz de bana uzaklaştı. Ama yavaşça fark ettim ki, hayal kırıklığıma rağmen bir şeyler doğru gidiyor olmalıydı. Bir umut, içimde hiç farkına varamadığım bir umut varmış gibi hissettim.
Yavaşça kendimi dışarıya attım, Kayseri’nin dar sokaklarında yürüdüm. Başımda yoğun bir karamsarlık vardı ama içimdeki soru hâlâ güçlüydü: Levrek nereleri sever?
Levrek’in Saklı Yeri
Yolda yürürken birden aklıma geldi. Ne zamandır denizin tam anlamıyla nasıl bir şey olduğunu düşündüğümü unutmuştum. Ama o sabah, yolda yürürken, hissettim. Levrek sadece deniz kenarını değil, o serin suları ve gülümsediği o anları severdi. Levrek, insanın içini arındıran, yüzünü okşayan rüzgarı severdi. Levrek, bulutların süzüldüğü, sessizliğin içinde kaybolduğu, sadece tek bir dalga sesinin duyulduğu anları severdi.
Bu düşünce içimi ısıttı. Kayseri’de bile, karasal havada bile, Levrek’in sevdiği o yerleri bulabileceğimi fark ettim. Bir denizin yokluğunda, içimdeki denizi bulmak, benim için belki de en değerli anı olacaktı.
Duyguların Akışı
Kayseri’ye geri döndüm, ama bu sefer deniz ve Levrek hakkında düşündüğüm şeyler bambaşkaydı. Levrek, yalnızca denizin içinde değil, insanın içinde de bir yerlerdeydi. Bir balık, sadece denizin derinliklerinde değil, insanın içinde de bir derinlik oluşturur. O derinlikleri fark etmek, o derinliklerde bir şeyleri bulmak, insanın varoluşunun anlamına dair bir soruya dönüşür.
Bunu düşündükçe, Levrek’in sevdiği yerleri yalnızca suyun kenarları değil, hayatta kaybolduğumuz, kaybolduğumuz ama aynı zamanda kendimizi bulduğumuz yerler olarak görmeye başladım. Kayseri’de, evimde, her şeyin her zaman bildiğimiz gibi olduğu bir yerde bile, o deniz hissini yeniden içimde taşıyabileceğimi hissettim. Bir balık gibi, derinliklere inmeyi, suyun altındaki dünya ile bağlantı kurmayı istediğim her an, Levrek’in sevdiği yerlerin içindeydim.
Ve o an, Kayseri’nin soğuk havasında, içimi ısıtan bir deniz duygusu taşıdım. Hayal kırıklığımı, öfkem ve özlemimi geride bırakıp, denizin ve Levrek’in sevdiği yerleri keşfetmeye karar verdim. Çünkü anladım ki, sevdiğimiz yerler, hep içinde kaybolduğumuz yerlerdir.
—
Bazen bir soruya yanıt, aslında yeni bir yolculuğa başlamaktır. “Levrek nereleri sever?” sorusunun cevabı belki de benim içimdeydi.