Kayseri’nin Sessiz Akşamında Bir Düşünce
Kapımın önünde yürüyordum, Kayseri’nin akşam serinliği yüzüme çarpıyordu. Hani bazen hava o kadar sessiz olur ki kendi nefesini bile duyarsın ya, işte o anlardan biriydi. Elimdeki kahveyi yudumlarken telefonuma bakıyordum, ama bakmıyordum aslında. İçimde garip bir boşluk vardı. “Hür dizi mi film mi?” sorusu dönüp duruyordu kafamda. Garip, değil mi? Basit bir şey gibi görünüyor ama benim için bir tercih meselesi değildi; ruh halimin bir aynasıydı.
Hür Dizi ve Film Arasında Kaybolmak
Dizi izlemek… İnsan bazen kendi hayatını unutmak ister, değil mi? Her bölümde yeni bir hikâye, yeni bir karakter ve bitmeyen bir merak. Ama aynı zamanda, dizilerde kaybolmak bazen insanı tüketir. Ben Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, aklımda hep o sahneler vardı: karakterlerin umutları, hayal kırıklıkları, tutkulu kavuşmaları… Ve ben kendi yalnızlığımla karşılaştırıyordum.
Öte yandan film… Film izlemek, bir nefes almak gibi. Her şey bir oturuşta bitiyor, acısı ve mutluluğu yoğun ama kısa süreli. Geçen gün bir film izledim; sahneleri hâlâ gözlerimin önünde. Başrol oyuncusunun gözlerinde kendi hayal kırıklığımı görmüştüm sanki. Film bana tek bir nefeste yoğun bir duygu yaşattı. Ama sonra düşündüm: “Ya o dizi olsaydı, ben onunla haftalar boyu yaşardım bu duyguyu, belki de unutamazdım.”
O Günkü Karar
O akşam, Kayseri’nin klasik bir kafesinde oturuyordum. Masamın üzerinde defterim ve birkaç kalem vardı; bol bol karaladığım, bazen de ağlayarak yazdığım sayfalar… Arkadaşlarım bana “Bir karar ver, dizi mi film mi?” diye soruyorlardı ama ben bilmiyordum. Kalbim çarpıyordu; bir yanda dizinin uzun soluklu merakı, diğer yanda filmin kısa ama etkili yoğunluğu vardı.
Bir sahne geldi aklıma: Bir dizi karakteri, yağmur altında bekliyordu. Benim gibi yalnız, biraz kırılmış ve çok fazla hayal kuran biriydi. O sahneyi düşünürken, kendi hayatımın yağmur altında bekleyen bir sahnesi geldi gözlerimin önüne. Belki de ben de bir karakterdim; sadece ekranlarda değil, kendi hayatımda.
Duyguların Ortasında Kaybolmak
İtiraf ediyorum, gözlerim doldu. İnsan bazen kendi hayatında hissettiklerini başka bir yerde görerek rahatlıyor, kendini daha iyi anlıyor. Dizi bana bunu veriyor; karakterlerin yavaş yavaş değişen hayatları, benim kendi hayatımı anlamama yardımcı oluyor. Ama film… film bana anlık bir şok, bir heyecan, bir umut veriyor. Her ikisi de farklı ama ikisi de değerli.
O gece, Kayseri’nin ışıkları altında yürürken düşündüm: “Belki de cevap yok. Belki dizi de film de sadece benim duygularımı yansıtıyor.” Yalnızlık, heyecan, hayal kırıklığı, umut… Hepsi bir arada. Ve belki de mesele, sadece izlemek değil; hissetmekti.
Küçük Bir Karar, Büyük Bir His
Sonunda bir karar verdim. O an için bir film açtım. Ama aklım dizideydi; karakterlerim, bir sonraki bölümde neler olacak diye merak ettiğim insanlar… Film boyunca kalbim çarpıyor, bazen gülümsüyor, bazen de kendi gözyaşlarımı fark ediyordum. İşte tam o anda anladım: Hür dizi mi film mi sorusu, bir tercihten çok, duyguların kendisi.
Ve biliyorum ki yarın başka bir akşam geldiğinde, belki tekrar dizilere sarılacağım, belki de filmlerle baş başa kalacağım. Önemli olan, hissetmek ve bu hisleri saklamadan yaşamak. Kayseri’nin serin akşamında yürürken, kalbimde bir umut vardı; her sahne, her karakter, her film bana kendimi hatırlatıyordu.
Son Söz
Hür dizi mi film mi? Cevabı yok belki. Ama ben biliyorum ki, her sahne, her bölüm, her film, kendi hayatımın bir parçası. Belki de önemli olan, izlerken kendini kaybetmek değil, bulmak. Ve ben, Kayseri sokaklarında yürürken, her duyguya sarılıyor, her sahnede kendi hikâyemi buluyorum.
Dizi de film de benim için sadece birer araç; hissetmek için, anlamak için, bazen de ağlamak için. Ve bugün, o akşam, o sessizlikte, ben bir kez daha kendimi buldum.